ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ရဲ႕ အဓိကျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ Padma, Jamuna နဲ႕ Meghna ျမစ္ေတြဟာ ႏွစ္စဥ္လိုလို ေရၾကီးမႈျဖစ္ေလ့ရွိျပီး ေက်းရြာေတြရဲ႕ အဓိကစီးပြားေရးျဖစ္တဲ့ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးလုပ္ငန္းေတြ ပ်က္စီးတာေတြအျပင္ လူေနအိမ္ေျခေတြပါ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးရတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္လို႕မရတဲ့အဆံုးမွာ ရြာသားေတြဟာ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြရွိရာ ျမိဳ႕ၾကီးေတြဆီကို ေျပာင္းေရြ႕ အေျခခ်လာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕လူငယ္ေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြကို ရရာအလုပ္လုပ္ဖို႕ စြန္႕စားထြက္ခြာသြားၾကၿပီး အာရွတိုက္ထဲက ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္သမားေတြအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အာရွတိုက္ရဲ႕ ေအာက္ေျခသိမ္း ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမား ေတြထဲမွာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏိုင္ငံသားေတြ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီလိုမ်ိဳး ႏိုင္ငံျခားကို တရား၀င္အလုပ္လုပ္ဖို႕ ေအးဂ်င့္ခေတြ နင့္ေနေအာင္ေပးျပီး ထြက္သြားတဲ့ လူေတြရွိသလို ေအးဂ်င့္ခမတတ္ႏိုင္လို႔ သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ပင္လယ္ျပင္ကို ေလွနဲ႕ျဖတ္ကူးျပီး ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ၾကတဲ့လူေတြလည္း တပံုတေခါင္းပါပဲ။ အဲဒီလိုမစြန္႔စားရဲတဲ့ လူေတြကေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ရဲ႕အိမ္နီးခ်င္း အိႏိၵယနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေတြမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္ သံုးေလးငါးခု ေလာက္ကတည္းက ေျပာင္းေရြ႕အေျခခ်ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မိတ္ေဆြ သဂၤဟေတြဆီကို ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရြ႕အေျခခ်ေနၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ေျပာင္းေရြ႕အေျခခ်တဲ့လူေတြဟာ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံေတြရဲ႕ လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးဌာနေတြကေန မၾကာခဏ ဖမ္းဆီးႏွင္ထုတ္တာမ်ိဳးေတြ၊ ေဒသခံေတြနဲ႕ ပဋိပကၡျဖစ္တာမ်ိဳးေတြကို မၾကာခဏဆိုသလို ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ေနရပါတယ္။၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ၀င္ေရာက္တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကလုန္း Sidr နဲ႔ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ ၀င္ေရာက္တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကလုန္း Aila ေနာက္ပိုင္းမွာ ေတာင္ပိုင္းေဒသမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ရပ္တည္မႈဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ဆိုးရြားခက္ထန္တဲ့အေျခအေနကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ပင္လယ္ျဖတ္ျပီး သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ေျပာင္းေရြ႕အေျခခ်သူဦးေရ သိသိသာသာ တိုးတက္မ်ားျပားလာခဲ့ပါတယ္။
ကမၻာေပၚက သဘာ၀ ကပ္ေဘးဒုကၡခံစားေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြထဲမွာ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံဟာ တေန႔တျခား တိုးတက္မ်ားျပားလာေနတဲ့ လူဦးေရနဲ႔ တိုင္းျပည္ဖြံ႔ ျဖိဳးတိုးတက္မႈႏႈန္း ေႏွးေကြးမႈေတြေၾကာင့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းမႈကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းႏိုင္မႈ မရွိတဲ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕တည္ေနရာ ပထ၀ီ အေနအထားေၾကာင့္ ေနာက္လာမယ့္ ဆယ္စုႏွစ္ အနည္းငယ္ကာလမွာ ဒီထက္ပိုမိုဆိုးရြားတဲ့ ေဘးဒုကၡေတြႀကံဳေတြ႕လာႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို ဦးတည္ေနျပီျဖစ္ပါတယ္။
ကမၻာ့အဆိုး၀ါးဆံုးစံခ်ိန္တင္ေရၾကီးမႈကို ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏိုင္ငံျပည္သူေတြဟာ ေနာက္ဆက္တြဲသဘာ၀ကပ္ေဘးေတြေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ နလံ မထူႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္နဲ႔ တျခားျမစ္ႏွစ္စင္းကို မွီခိုေနၾကတဲ့ ေဒသခံေတြဟာ ဒီေရၾကီးမႈေၾကာင့္ ကီလိုမီတာ ၉၇၀၀ ရွည္လွ်ားတဲ့ လမ္းေတြဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရၿပီး အိမ္ေျခေပါင္း သံုးသိန္းေက်ာ္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရတဲ့အျပင္ ၂၇၀၀ ကီလိုမီတာ ရွည္လွ်ားတဲ့ ျမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ လူတစ္ေထာင္ေက်ာ္ေသဆံုးျပီး လူသန္း ၃၀ ေလာက္ဟာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ဘ၀ ေရာက္သြားခဲ့ရပါတယ္။
၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းေၾကာင့္ လူေပါင္းတစ္သိန္းေလးေသာင္းေက်ာ္ထိ ေသဆံုးခဲ့ရျပီး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဆိုင္ကလုန္း ၀င္ေရာက္တိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ လူအေျမာက္အျမား ထပ္မံေသဆံုးျပီး ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေဒသခံေတြဟာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ဘ၀ကိုေရာက္ရွိေနရပါတယ္။
ဒီအေျခအေနေတြေၾကာင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာေပၚမွာ သဘာ၀ကပ္ေဘးဒုကၡသည္ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခု အျဖစ္သတ္မွတ္ျခင္း ခံထားရပါတယ္။ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းအျပင္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ အနီးတ၀ိုက္ေဒသေတြမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ေလဆင္ႏွာေမာင္းေတြ ၀င္ေရာက္တိုက္ခတ္လို႔ လူေသဆံုးမႈေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။
လူဦးေရ ထူထပ္မ်ားျပားလာမႈနဲ႕ သဘာ၀သယံဇာတ နည္းပါးမႈေၾကာင့္ ျပည္သူအမ်ားစုဟာ ေန႔စဥ္ေလာင္စာသံုးစြဲမႈအျဖစ္ သစ္ေတာေတြကို အားကိုးအားထား ျပဳေနရတဲ့အခ်က္ကလည္း သစ္ေတာျပဳန္းတီးမႈေတြကို ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚေစျပီး ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္မႈကို ပိုမိုျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။
ျမစ္ကမ္းေဘးက စက္မႈလုပ္ငန္းေတြေၾကာင့္ ျပည္သူေတြမွီခိုအားထားေနရတဲ့ ျမစ္ေတြမွာ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစတဲ့ အာဆင္းနစ္အဆိပ္ဓာတ္ေတြ တစတစ တိုးတက္လာတဲ့အခ်က္ဟာလည္း ေဒသတြင္း က်န္းမာေရးျပႆနာေတြကို ျဖစ္ေပၚေစျပီးေတာ့ ကင္ဆာျဖစ္ပြားမႈနဲ႕ ေရနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ ေရာဂါေတြေၾကာင့္ လူေသဆံုးမႈႏႈန္းထားကို ျမင့္တက္လာေစပါတယ္။
အဆိုး၀ါးဆံုးအေျခအေနေတြကို ဦးတည္ေစတဲ့ အခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ကုန္းေျမအမ်ားစုဟာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ပွ်မ္းမွ်အျမင့္ေပ ၃၉.၄ေပ ( ၁၂မီတာ) ထက္ပိုမိုနည္းပါးၿပီးေတာ့ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ ၁ မီတာ(၃.၂၈ေပ) တက္လာတိုင္း အဲဒီကုန္းေျမပမာဏ စုစုေပါင္းရဲ႕ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ ေရလႊမ္းမိုးခံရမယ့္ အေနအထားမွာရွိေနပါတယ္။
သစ္ေတာျပဳန္းတီးမႈေတြေၾကာင့္ ေဒသတြင္း အပူခ်ိန္ ႏွစ္စဥ္တိုးတက္လာၿပီး ဒီလိုမ်ိဳးသာ ဆက္လက္ တိုးတက္ေနမယ္ဆိုရင္ လာမယ့္ ၂၀၇၅ ခုႏွစ္မွာ မိုးေရခ်ိန္ ၅၈၈.၆၅ မီလီမီတာရွိတဲ့ မိုးၾကီး မ်ိဳးရြာသြန္းႏိုင္ၿပီး ဧရာမ ေရႀကီးမႈေတြနဲ႕အတူ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ဟာ ၄ မီတာကေန ၇.၈ မီတာအထိ ျမင့္တက္လာႏိုင္ျပီးေတာ့ ေဒသတြင္းက ေရခိ်ဳျမစ္ေတြဆီကို ပင္လယ္ဆားငံေရမ်ား ၀င္ေရာက္ကာ ေသာက္သံုးေရရွားပါးမႈ၊ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈနဲ႕ ေရာဂါဘယထူေျပာမႈေတြေၾကာင့္ လူေပါင္း ၆ သန္းကေန ၈ သန္းအထိဟာ ကပ္ဒုကၡေဘးေၾကာင့္ ေနရပ္စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးရမယ့္ အလားအလာေတြ ရွိေနပါတယ္။
သာဓကတစ္ခုအေနနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေလာက္ကတည္းက ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႕ အိႏိၵယႏိုင္ငံအၾကား သူပိုင္ကိုယ္ပိုင္အျငင္းပြားေနတဲ့ Sunderbans က New Morre ကၽြန္းဟာ ခုခ်ိန္မွာ ဘယ္ႏိုင္ငံကပိုင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ မဆံုးျဖတ္ရေသးခင္မွာ ပင္လယ္ေရေအာက္မွာ နစ္ျမွဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ကလကတၱားၿမိဳ႕၊ Jadavpur University ရဲ႕ သမုဒၶရာေဗဒ သုေတသီ ပါေမာကၡ Sugata Hazra ကေျပာသြားတာပါ။
